0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Zaman zaman gençleri sert şekilde eleştiriyoruz. Diyoruz ki; “Saygı kalmadı… Anne-babaya karşı konuşmalar, verilen cevaplar eskisi gibi değil… Z kuşağı haddini bilmiyor…” Evet, bazı gözlemler doğru olabilir. Ancak bu tabloya sadece gençler üzerinden bakmak, büyük bir eksikliktir.

Peki ya biz büyükler?  

Hiç kendimize dönüp şu soruyu soruyor muyuz:  

Biz nerede eksik kaldık..?

Çocuklarımıza yeterince vakit ayırdık mı?  

Sadece maddi ihtiyaçlarını mı karşıladık, yoksa onların duygularını da anlamaya çalıştık mı?  

Yoruldukları zaman dinledik mi, yoksa hemen yargıladık mı?

Teknolojiyi biz de onlara sığınak yaptık… Telefonları ellerine verdik, biz de kendi dünyamıza çekildik. Evde bir aradaydık ama birlikte değildik. Onlara örnek olacak davranışlar mı gösterdik, yoksa “Benim zamanımda böyle değildi” diyerek sıyrıldık mı?

Bazı ebeveynler ne yazık ki kendi hayatını, kendi huzurunu çocuklarının ihtiyaçlarının önüne koydu. “Ben yaşayamadım, bari şimdi yaşayayım” diyerek, çocuklarıyla aralarına mesafe koydu. Bu da gençlerde ilgisizlik, değersizlik ve savrulmuşluk hissi yarattı.

Bugünün gençliği kolay bir zamanda büyümüyor. Değişen dünya, ahlakın sınırlarını esnetiyor. İşte tam bu noktada, onları en çok bizim tutmamız gerekirken, biz büyükler de çoğu zaman kolaya kaçtık.

Eleştirmek kolay… Ama anlamaya çalışmak, en çok da bizim sorumluluğumuz.

Unutmayalım.: Sağlam bir gençlik, sadece sağlam bir gelecek değil, aynı zamanda kendini sorgulayan bir önceki nesil ister.

Belki de önce şu gerçekle yüzleşmeliyiz .!!

Bugün çocuklarımızı eleştirdiğimiz birçok şeyin, farkında olmadan sergilediğimiz bencilliklerimizin bir sonucu olduğunu görmek zorundayız. Çünkü bir çocuğun aynası, önce anne ve babanın gölgesidir.